Millennials: wat vangen we met jullie aan?

Veel vooroordelen doen de ronde over millennials. Ze zijn lui, arrogant, veeleisend,… Maar wat van dat allemaal klopt ook echt? Millennials maken nu één derde uit van de arbeidsbevolking, dus werd het wel eens tijd te kijken naar de feiten…

 

Die kritiek is er gekomen omdat millennials veelal zorgen voor verschuivingen in de relatie tussen werknemer en werkgever, en laten we eerlijk zijn; alle verandering is moeilijk.  Loyaliteit naar de werkgever toe is niet langer gratuit. Millennials gaan uit van een werkrelatie tussen evenwaardige partijen waarbij voor beide kanten wat te winnen valt buiten het financiële om. De millennial, die deel uitmaakt van het intellectuele kapitaal van een bedrijf, wil vergoeding, niet langer naar prestatie, maar naar inzet.

Lui? Zeer zeker niet. Millennials werken minstens evenveel als vorige generaties: 73% werkt meer dan 40 uur per week en één vierde heeft zelfs twee jobs. Bovendien zijn ze voorbereid op een langer werkzaam leven vanwege de druk op de gevestigde pensioenleeftijden. Meer dan de helft verwacht te werken tot minstens 65 jaar, waarvan 12% verwacht zelfs te werken tot hun laatste adem.

Waar het vooroordeel mogelijk uit voortkomt, is het verschil in verdeling tussen werk- en privé-leven dat millennials kennen tegenover vorige generaties. Omdat ze verwachten meer en langer te moeten werken, willen ze een gematigder tempo hanteren. Zo is maar liefst 84% van plan significante pauzes in te lassen, waardoor de bekende carrièreladder plaats moet maken voor zogenoemde carrièregolven. Opvallend is dat deze pauzes zijn niet genderneutraal zijn, zoals we van millennials zouden verwachten. Vrouwen zullen veel vaker tijd inlassen om voor de kinderen of hulpbehoevende familieleden te zorgen dan mannen. Me-time wordt door beide partijen evenzeer op prijs gesteld en daar is het verschil nauwelijks nog zichtbaar. Die tijd wordt voornamelijk voorzien om te ontspannen en/of vakantie te nemen, maar evengoed om zich bezig te houden met eigen interesses en zich bij te scholen.

Veeleisend? Mogelijk. Millennials zijn erg ernstig over hun carrière, en nog meer over hun inzetbaarheid op lange termijn. Die inzetbaarheid is maar mogelijk door gestage ontwikkeling, zowel op persoonlijk als professioneel vlak. Voor de persoonlijke ontwikkeling zullen ze zelf wel het touw in handen nemen, maar voor het laatste zijn ze afhankelijk van hun professionele omgeving. Zoals we eerder aangaven in onze blog rond millennial loyalty, willen deze jonge werkkrachten vooral uitdagingen en kansen om zich te ontwikkelen. Indien deze uitdagingen en kansen ontbreken, zullen ze niet te lang twijfelen om ze elders op te zoeken. Het zou namelijk hun inzetbaarheid kunnen hypothekeren. Daarom ze een reputatie van job-hoppers hebben opgebouwd, maar het doet hen werkelijk geen recht aan.

Om zich te ontplooien op het werk hebben ze behoefte aan zekerheid: enerzijds zekerheid op tewerkstelling op lange termijn om eenzelfde levensstandaard te kunnen handhaven en anderzijds zekerheid van ruimte om ontwikkeling op te zoeken.

Het is begrijpelijk dat de eisen van de nieuwe werkkrachten onthaald worden met wat onrust, maar dat doen de eisen van elke nieuwe generatie. Deze generatie brengt ook enorme sterktes met zich mee.

Omdat ze zo veel flexibiliteit van hun werkgevers vereisen, komen ze diens vragen graag met eenzelfde flexibiliteit tegemoet. Drie vierde onder hen werkt momenteel in een voltijdse betrekking, maar de helft staat open voor niet-traditionele vormen van tewerkstelling zoals deeltijds, freelance of zelfstandig werken.

Hun aandacht voor inzetbaarheid maakt dat millennials een enorme leerbereidheid bezitten. Maar liefst 93% geeft aan levenslang te willen leren. Bedrijf en werknemer kunnen samen doelen stellen en samen groeien. Wie zei dat levenslange tewerkstelling niet meer van deze tijd is?

Het werk maakt voor millennials integraal deel uit van het leven en wordt dus met eenzelfde filosofie beschouwd. Het draait om de reis, niet de bestemming, toch?